Lekker knuffelen…


Vrijdagochtend 9.30 arriveer ik bij mijn eerste klantje. De lucht is donkergrijs en het regent pijpenstelen. De boerderij die er altijd zo romantisch uitziet, lijkt ineens triest en donker. De rijbak die er altijd zo “uitnodigend”uitziet, is nat en er zijn gelukkig wel sleufjes gegraven zodat het water weg kan. Ik kijk nog wat op mijn telefoon, vanuit de warme Nissan Patrol en bereid me voor op de behandeling van Roos. Roos is een ranke pony, een vosje, met een zeer gevoelig karakter. Als je goed naar haar kijkt, lijkt ze zelfs een beetje op een hertje. Haar ogen zijn donker en groot, met een nieuwsgierige, doch schichtige blik. Altijd klaar om te vluchten.

Ze staat in haar stal, naast een andere pony. Daarnaast is een uitloopstal, waar Wesley staat en Dootje (een klein eigenwijs shetlandertje) af en toe verblijft. Dootje kan namelijk onder de draad door en wandelt parmantig langs de andere pony’s die dat niet kunnen, op Banjer na, want die is met pensioen. Dootje is duidelijk enorm in haar sas met het feit dat ze dit kan.

We lopen de stal van Roos in en doen haar deken af. Doordat Roos een nerveuze pony is, bouwt ze veel spanning op en dit zet zich vast in haar rug. Ze drukt haar neus de lucht in tijdens het rijden en kan haar hals niet ontspannen. Het is duidelijk wat Roos nodig heeft. Haar zenuwbanen mogen vrij en daarna kan ik haar schoft ontspannen. Haar schoft rilt bij iedere aanraking. Als dit eenmaal los is, heeft ze meer bewegingsvrijheid in haar schouder, lage nek en het begin van haar rug. Het kost haar moeite om te ontspannen. Duidelijk, maar dat is haar karakter. Dootje komt er gezellig bij staan met haar neus over de deur. Ze vindt het enorm interessant en blijft heerlijk met haar hoofd op de deur, waar ze nauwelijks bij kan, hangen. Banjer komt er ook even bij. Maar, die kent het al, dus is snel uitgekeken.

Roos is klaar en ik kijk nog even hoe het met Wesley gaat, hij heeft een trap gehad. Het lijkt niets ernstigs. Ik kriebel hem een beetje op zijn schoft, waarop Wesley zijn lippen een beetje op trekt en met zijn tanden zachtjes de schoft van Dootje kriebelt, waarop Dootje haar tandjes ontbloot en haar bazinnetje, Natasja, kriebelt. Ik hoef denk ik niet te zeggen dat ik van mijn werk houd..Dootje Wesley

facebooktwitterlinkedinby feather
facebooktwitterlinkedinby feather